english Sweet Nightingale - Victor AlimpievVictor Alimpiev (1973) is langzaam aan bezig met het veroveren van de wereld. Je kunt zijn werk gezien hebben als je vorig jaar Impakt had bezocht, of op de Biennale van Berlijn, dit jaar. Daarnaast reist zijn werk de wereld over, en was Sweet Nightingale onlangs te zien in Oostenrijk. En nu dus weer terug in Nederland op Cineboards. Het verschil is dat doorgaans Alimpiev tussen vier muren exposeert. Het idee dat zijn film Sweet Nightingale nu op straat te zien zal zijn, maakt niet veel indruk op de Rus: “De openbare ruimte is voor mij een cultureel bepaalde ruimte, net als een museum of tentoonstellingruimte overigens, en ook de muur van Cineboard. Het is niet mijn aspiratie om buiten het domein van de kunst te treden.” De films van Alimpiev zijn theatraal, in scène gezet, ze zijn meeslepend en dramatisch. En dat terwijl er vrij weinig gebeurt: de kunstenaar richt zijn camera in close-up op groepen mensen, hij zit ze op de huid. En toch legt hij ze vast, niet als individuen, maar als onderdeel van een groep. Hij doet dat met een rust en een oog voor detail, die bijna niet meer van deze tijd lijken te zijn. Zijn kunst wordt dan ook gezien als voortbordurend op het conceptualisme van de jaren zeventig. Hij doet dat op een manier die beeldende poëzie aan performance koppelt. Dit in tegenstelling tot Alimpievs Russische leeftijdgenoten, die sinds de jaren negentig een meer rauwere kunst neerzetten, waarin elementen uit de straatcultuur en de massamedia overheersen. Met zijn Sweet Nightingale voert Alimpiev je in een intrigerende opbouw mee met een publiek, een groep mensen. Ze zijn met velen in een ruimte, het lijkt het podium van een theater. Digitaal zijn ze tot een bijna waterdichte massa gekneed. Af en toe, als je goed kijkt, zie je een man een aantal keer tegelijk in een beeldframe. Ze maken tegelijkertijd gebaren, zoals het strijken over de mondhoeken. Het ziet er vreemd en tegelijkertijd intrigerend uit, alsof zij een geheime, en net niet te begrijpen manier van communiceren hebben ontwikkeld. De groep houdt zich bezig met vreemde rituelen, het weggooien van plastic zakjes bijvoorbeeld. En dan opeens beginnen enkelen hard te lachen, de rest schrikt ervan. Alimpiev: “Het werk heeft een passieve collectiviteit, het individu speelt geen rol. Je kunt het het beste vergelijken met een landschap dat een toeschouwer bekoort. Of neem bijvoorbeeld een symfonieorkest: wat is interessanter, de relatie tussen de muzikanten onderling of het werk dat ze doen?” Alimpievs video’s zijn theatraal, uitgebalanceerd, bedachtzaam: “Theatraliteit is retoriek. Met retoriek bedoel ik een noodzakelijk beetje aan onechtheid, poëtische onverantwoordelijkheid, een passie om te verleiden. Ik probeer om stille beelden te maken, met video probeer ik een sculpturale toestand te bereiken. Ik wil de spanning en bewegingsloosheid vangen, die doorgaans bij beeldhouwkunst horen. In sommige frames is een figuur een monument, en in andere opnames wordt een gebeurtenis weergegeven als een mysterie. Datzelfde mysterie vind je in het theater, in de geur van het theater. Maar ook de tijd in het theater is van belang, die komt dichtbij de intense eeuwigheid van sculpturen. In deze situatie bestaat communicatie als een lied, met of zonder woorden. Ik wil zingen, belcanto, om te verleiden als een zoete nachtegaal.” bekijk Sweet Nightingale terug